«Իսկ դուք արդեն ձեր Վերջին զանգի սցենարը գրե՞լ եք, թե՞ պատվիրելու
եք»։
Մի քանի օր առաջ շրջանավարտ ծանոթներիցս մեկն ինձ նման հարց
տվեց, մի պահ լռեցի, որ մտքերս հավաքեմ ու կարողանամ նրան պատմել, թե ինչպես ենք մենք
նշում այն կրթահամալիրում, և երբ ես ասացի՝ մերը «Վերջին զանգ» չէ, մերը «Ցնծություն»
է, ինքն էլ մի պահ լռեց։ Մտածում էր՝ կատակ եմ անում, մտածում էր՝ ինչպես արձագանքի,
որ ինձ թվա՝ ասածս հասկացել է։ ))
Սկսեցի ներկայացնել (իրականում ինչքան էլ պատկերավոր ներկայացնես,
մեկ է՝ դիմացինդ չի ընկալում այնպես, ինչպես դու գիտես, ինքն ուրիշ ձև է պատկերացում,
բայց կարծես ինձ հաջողվեց շարժել հետաքրքրությունը։ Ուրեմն ոգևորությամբ եմ պատմել։
)
Այդ նույն ոգևորությամբ
էլ ուզում եմ գրել կատարածս փոքրիկ աշխատանքի մասին, թե ինչպես սկսեցի կիսաշրջազգեստիցս
ու հասա տոնական բրոշին։ Հենց բրոշի մասին էլ ուզում էի խոսել, այդ հարցին էլ եմ հանդիպել:
-Իսկ ձեր զանգերը փայտի՞ց են լինելու, թե՞ էլի ուրիշ մի բան։
- Ըհը, ուրիշ մի բան, ով ինչ ուզի, իմն անձրևանոց է։ )
